مرا همیشه راه بود

              راه به تو رسیدنم؛ همین پل نگاه بود

  مرا ببر به خواب خود

       که خسته ام از همه کس

               که خواب و بیداری من هر دو شکنجه بود و بس…

دردهای من جامه نیستند تا زتن درآورم

چامه و چکامه نیستند تابه رشته سخن درآورم

نعره نیستند تازجان برآورم

دردهای من نگفتنی است دردهای من نهفتنی است

دردهای من گرچه مثل مردم زمانه نیست درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان ، مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه شناسنامه هایشان درد می کند

ولی من تمام استخوان بودن

لحظه های سرودنم درد می کند

دست سرنوشت،خون درد راباگلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خود را رها کنم

دفترمرا دست درد می زند ورق…

شعرتازه مرا درد گفته است، درد هم شنفته است

پس دراین میانه من ازچه حرف می زنم

درد حرف من نیست،نام دیگر من است

من چگونه خویش راصدازنم؟…

برای شستن اینهمه سیاهی , برفی بسیار باید ,

…..

ولی اینگونه بودن را از پدر بودن بیشتر دوست دارم چون هنوز آمادگی لازم برای پدر شدن را ندارم و هم اینکه ظرافت روح زنانه ام را با هیچ ثروتی معاوضه نمی کنم.

……….

آآآی عشق….

در تمام شبهای من چه میکنی؟…

خلاصه از اون اصرار و از ما انکار تا اینکه صداشو برد بالا و …. گفت خانم شما به من تهمت زدی من از دستتون شکایت می کنم !!! این رییس شعبه کجاست ؟؟ ایها الناس این خانم چی میگه… آقا یا خانمی که شما باشی بانک رو گذاشته بود رو سرش.

منم دیگه حوصله م سر رفت گفتم آقا جون مشکلی نیست که وایسا زنگ بزنم 110 بیاد. ببینم من به تو تهمت می زنم یا تو چک جعل می کنی؟ تا گفتم 110 رنگش پرید! گفت خانم من هزارتا کار دارم وقت ندارم که !! من شما رو بخشیدم , توام منو حلال کن خانم , خداحافظ

همکارا که هیچی, مشتریا مرده بودن از خنده ! خلاصه اگه یکم حواسم پرت باشه روزی 200 – 300 تومن باید دستی پرداخت کنم بیام خونه . دارم فکر میکنم اگه این آقاهه با صاحب حساب دست به یکی کرده بودنو منم چک رو نقد می کردم و صاحب حساب می رفت واسم دادگاه پرونده تشکیل می دادو به من زنگ میزد می گفت 1 تومن بده از شکایتم انصراف بدم و ……. وای خدا…
اینم از زندگیه ما …. !!!!!!!!